Neotascas

A definición de tasca no Diccionario da RAG é: "establecemento público onde se serven bebidas, xeralmente de carácter modesto e popular, ou ben de estilo rústico", é añade unha frase a xeito: "polas noitas está sempre na taberna tomando viño ou xogando a partida cos amigos", frase recollida do acervo popular que escenifica a queixa da muller pola vida libertina do seu home. Hoxe quedan poucas tabernas desas que di a RAG que sirvan viño de garrafa ó populacho, e as que hai tiveron que adaptarse ós tempos. Algunhas seguiron o exemplo dos discopubs, mistura entre discoteca e pub, convertindo a tasca en local nocturno. Un exemplo o temos na disco-tasca Taraska de Santiago. Tanto nos discopubs como nas discotascas, una fermosa bola de cristal colgada do teito era dabondo para darlle ese carácter discotequeiro. Noutros casos, a tasca reconvertiuse en pequenos restaurantes xeitosos e abistroitados que ofrecen menús axeitados a petos semivaleiros. Coido que o termo axeitado para tales locais é o de neotascas.

Dúas neotascas que visitamos nos últimos tempos foron Casa Ponte en Juan Flórez e La Buena Sombra en Fernández Latorre, na Coruña. A primeira, máis enxebre, conserva ben o seu pasado tabernario, mentres que a segunda reformouse para se convertir en neotasca. Comer, cómese ben nas dúas, e na hora do pagamento non deixas á nomina enriba da mesa. Gustoume moito o trato profesional de La Buena Sombre e a súa selección de viños.

Google maps

O último cocido

Cocido anual cos colegas. Lugar elexido para o acontecemento: restaurante La Casilla, en Betanzos dos cabaleiros. É La Casilla unha casiña -velaí o nome do establecemento- de dous pisos que ten unha terraza ben xeitosa para o verán. Enfronte, unha macro-discoteca onde aparecera nunha ocasión un équido atado ás portas, cousas veredes.

Xa encargáramos o cocido así que o único que había que facer era elixir o viño. A carta de viños non estaba moi actualizada, aínda que non pode decirse o mesmo dos prezos. Finalmente tomamos un Protos por doce euros a botella que cadrou ben ca comida.

Cando comenzaron a chegar as fontes do cocido, servidas con rapidez por unha veterana camarera, alguén dixo ¿onde vai a sopa?. Non había sopa!!!, abraiante. Menos mal que o resto estaba de morte, aínda que non acaba de convencerme o feito de cortar o lacón en grandes lonchas. En fin, acabáronse os cocidos por este ano. Buscaremos outro sitio para o ano que ven.

Google maps

Moito máis que unha viñoteca

Fai anos descubrín un local na Avenida Calvo Sotelo da Coruña que asemellaba dende fora unha viñoteca máis. Tratábase do Kata9 e a primeira vez que comín alí tiven unha experiencia difícil de esquecer. Despóis dun día cheo de paparotas non puiden rematar o segundo prato na cea, un esquisito carpaccio de polvo. Jose, o cociñeiro, cando chegou o prato á cociña non quixo cobrarmo a pesar de xurarlle que o deixara por enchenta e non por gusto.

Este sábado sabadete volvín despóis de moito tempo a cear para celebrar os estupendos 43 anos de Esther. A decoración, a amabilidade de Vanesa, e o ambente acolledor seguían sendo os mesmos. Pedimos raviolis recheos de pato de primeiro e lomo baixo para Esther e bacallao confitado para min de segundo. Todos os pratos tiñan unha presentación moi coidada, con aromas mediterráneos e árabes que lles daban un toque diferente

Mención aparte merece o viño. Como viñoteca que é, o Kata9 dispón dunha cuidada selección de viños, tanto nacionais como estranxeiros. Agradécese que o Rioxa non acapare a carta, como pasa en moitos sitios, unha queixa que sempre está nos beizos de Xaquín. Queríamos probar un viño chileno, e deixámonos aconsellar por Vanesa. O resultado foi un Viu Manent reserva de Cabernet Sauvignon. Soberbio é pouco decir.

Despóis dun sorbete de mandarina para baixar a cea e uns cafés pedimos a conta. 76 pavos en total. Ben os merecían.

Laconada con Lugrís

Non podíamos empezar este blog de mellor xeito que falando da nosa experiencia, case relixiosa, no restaurante La Bottega. Atópase na zona de viños e parrandas da Coruña, na rúa Olmos, a un paso dos Cantóns e do Obelisco, santo e seña do coruñesismo militante.

La Bottega recolleu a testemuña do seu antecesor Fornos, un restaurante de aqueles de-toda-a-vida, aínda que ten un público moi distinto. A carta, chea de ensaladas e pastas, atrae a traballadores dos comercios de moda, parellas de feito e de posibles, rapazada entrada nos trinta e larpeiros coma nós.

Na entrada, un ambente romántico con lampadas de pé nas mesiñas, unha acollida amable e despois... ó noso carón contemplamos apampados un mural que parece de Urbano Lugrís, famoso pintor surrealista coruñes (1908-1973). Logo de ter examinado a fermosa pintura comprobamos que é auténtica, e que está alí, na zona de fumadores do restaurante, manda carallo!!

Pasando ó que é a paparota en si mesma, e despois de ler a carta que asemellaba o códice calixtino, decantámonos, como case sempre, polo menú, aínda que esta vez non tiñamos outra, había laconada. Tras uns minutos de silencio cómplice, quedamos en que o lacón, os grelos e a media pataca estaban esquisitos, aínda que sobraban os garavanzos, como comprobaría máis adiante nas miñas propias carnes.

Todo foi por 15 euros por barba. Como dixo McArthur, volveremos!